Het Scharlaken Imperium is een rijk van woorden

Het Scharlaken Imperium is een rijk van woorden

Het Scharlaken Imperium is een rijk van woorden

Een ideale partner voor tekst

Het Scharlaken Imperium is het juiste adres voor iedereen die tekst en advies over communicatie nodig heeft. Of het nou gaat om het schrijven van een website, een nieuwsbrief of het vullen van een twittertijdlijn. Ook voor een tijdschrift of jaarverslag draait het rijk zijn hand niet om. Niet weten waar te beginnen met de communicatie? Vraag advies bij het rode rijk. De ervaring en het netwerk van Het Scharlaken Imperium staan garant voor inspirerende schrijverij, creatieve ideeën en effectieve communicatiemiddelen.

FullSizeRender

Ik ben, dus ik schrijf en daar word ik nog elke dag blij van. Het Scharlaken Imperium is van mij, Annet Koops. Tekstschrijver/journalist.

Ik heers over het Scharlaken Imperium. Gewapend met ruim twintig jaar schrijfervaring. Zoals ademen de normaalste zaak van de wereld is, is teksten schrijven dat voor mij eveneens. Interviewen, spelen met taal, doelgericht met informatie omgaan is mijn tweede natuur. Ik tik vaak sneller dan ik denk. Voor mensen die de omgekeerde volgorde waarderen: wees niet bevreesd. Ik schakel even snel als soepel over naar de andere modus. Zonder denken geen tekst die er toe doet.

Woordcadeau

Tekst staat nooit op zichzelf. Kader, beeld en vorm zijn nodig om tekst te laten floreren. Daar heb ik anderen bij nodig. Ik ga niet vormgeven, fotograferen of websites bouwen. Daar zijn anderen veel beter in. Maar samenwerken kan ik als de beste. Je bent pas een zelfstandig professional als je spart, spiegelt en overlegt met anderen, omdat je weet waar je grenzen liggen. Ik heb een uitgebreid netwerk van vormgevers, illustratoren, webbouwers, fotografen en projectmanagers. Samen boksen we mooie en vaak grote projecten voor elkaar.

Het Scharlaken Imperium schrijft niet voor het internet, de kantlijn of de prullenbak.

Of voor archieven en prullenbakken, voor kantlijnen en voetnoten. Het Scharlaken Imperium schrijft wel voor lezers, bezoekers, ontvangers, geïnteresseerden, doelgroepen en gebruikers. Tekst wil aandacht van mensen en daar worden door het rijk met journalistieke vaardigheden en poëtische zorg letters, woorden, zinnen en verhalen bij gezocht. Taal is een uitgesproken middel om aandacht te krijgen. Te vangen. Te houden. Kruip eens in de huid van de ontvanger en blijf niet hangen in de eigen boodschap. De arrogantie van de zender overschaduwt vaak de kern van het verhaal. En dat is niet alleen jammer van de moeite, ook van het geld dat in communicatie wordt gestopt.

Het Scharlaken Imperium heeft haar sporen verdiend met het schrijven van teksten, organiseren van communicatie-trajecten en het geven van advies bij kleine en middelgrote bedrijven. Op gebied van onder meer financiële dienstverlening, zorg- en patiëntenorganisaties en onderwijs. Ook kunst en cultuur is een onderwerp waarover met liefde geschreven wordt. Het portfolio vertelt meer.

IMG_3406
IMG_2864

Tekstschrijven

Tekst op papier zetten op basis van een of meerdere interview(s) en gesprekken. Informatie verwerken tot een artikel, brochure, magazine of ander middel. Het beleidsplan in één stijl herschrijven. Er hebben zoveel pennen aan geschreven….

Eindredactie

Even meekijken naar de nieuwe website die bijna online gaat. Je hebt er zelf zo lang aan gewerkt dat er een blinde vlek is ontstaan. En dan zetten we de spellingcheck ook direct aan, want die van Word faalt nog wel eens. Was het nou e-mail of email?

Advies

Meedenken over de middelen die je wilt inzetten. Is Facebook wel een goed idee? Nieuwe ideeën verzinnen voor een mailing of folder. Hoe val je op? Of sparren over de plannen om een doelgroep te benaderen. Tekst begint bij een communicatieconcept.

Mooiewoordenloket zincadeau

Op zoek naar poëzie voor in de bedrijfskantine? Mooie woorden als relatiegeschenk? Kerstkaart met gedicht? Een pakkende slogan als marketingboodschap? Ook dat wordt geproduceerd in het rode rijk.

 

schrijven op het bord

De t bijvoorbeeld - van Tekstschrijven

Tekstschrijven, begin er zelf eens aan en merk dan dat het een vak is. Iedereen kent het abc en weet hoe hij moet schrijven. Ondernemers zijn al helemaal niet bang de pen op te pakken om aan de slag te gaan met bijvoorbeeld eigen websites en flyers. Vooral doen. Natuurlijk lukt het. Na uren zwoegen en zweten, tomeloos overleg met collega’s en diepe frustraties die botgevierd (of is het gebotvierd?) worden op huisgenoten en partners. Maar het kan sneller, soepeler en efficiënter. Schoenmaker blijf bij je leest. Een spreekwoord dat hier op z’n plek is. Ik ga ook geen computers repareren, adviezen geven over vastgoed of hakken zetten onder schoenen.

De opdrachten van Het Scharlaken Imperium komen van verschillende soorten instellingen en organisaties. Kleine en grotere. Ze draaien veelal om tekst of om advies over tekst/communicatie. Vanuit de adviesrol over communicatie vloeien vaak andersoortige opdrachten voort. Het is een springplank naar bijvoorbeeld het organiseren van bijeenkomsten en het leiden van teams vrijwilligers.

Klanten:

  • AA & PNH, patiëntenorganisatie / nieuwsbrief, website, sociale media, advisering bestuur
  • Abrona / jaarbericht
  • Beekhoeve / informatieborden, website, persberichten, open dagen
  • Buitenplaats Amerongen / uitnodiging en folder
  • Bus sportoefentherapie / website en kerstkaarten
  • CCUVN / campagne Crohn op je werk, persconferentie, website, verhalenwedstrijd
  • Cedin brochures / campagne, brochures en website
  • Duurzame Vecht / persberichten, nieuwsbrief, website, advisering bestuur
  • Kwintes / redactievoering, magazine, nieuwsbrieven, artikelen
  • Langs Berg en Dal / gedichten, liedje, boek met cd
  • Nieuwe Vide / diverse communicatiemiddelen, sociale media en pr-advies
  • NOV-Movisie / e-magazine
  • Meesterkaart / website
  • Schildklier Organisatie Nederland  / bookazine / persberichten / nieuwsbrieven
  • Siffror administratieve dienstverlening / klantenmap
website naakt zwemmen

De Beekhoeve

Het draait bij het biologische melkveebedrijf de Beekhoeve in Kamerik om meer dan alleen koeien houden. De onderneming legt op velerlei manieren linken tussen het buiten- en het stadsleven, tussen natuur en cultuur, tussen mensen onderling. Bezoekers mogen vrij rondneuzen op en rond de boerderij. Er valt veel te beleven en te lezen (en dus te schrijven)! De website is een bron van informatie en inspirerende filmpjes. Even kijken? www.beekhoeve.eu

koeien

Buitenplaats Amerongen

Er was eens…. tekst nodig voor een uitnodiging. Iets met een gouden randje. Om zes locaties in een monumentaal decor te laten schitteren. Eigenlijk doen ze dat al van zichzelf, maar bij de heropening van het kasteel wilden gastvrouw en -heer extra uitpakken. Gezien de o’s en de a’s van de gasten die de sneakpreview bezochten, is dat gelukt. Nu aan de slag met de brochure. Ook weer een huzarenstukje… Nieuwsgierig naar het hele verhaal?

Kwintes

Mensen die zorg nodig hebben een kans bieden. Kwintes organiseert het. Ze vroegen daarbij iemand die de redactievoering met cliënten vorm kon geven en hulp kon bieden bij het schrijven van teksten. Kat in het bakkie! In samenwerking met Peter van Dam zette Het Scharlaken Imperium Altijd Contact in de steigers. Het magazine van de ActiveringsCentra Flevoland. Een intensief en hartverwarmend traject. Met als resultaat een blad geschreven voor en door cliënten.

Het Ondersteuningsburo Amersfoort

Ik boek, jij boekt, wij boeken. Zo maakt Het Scharlaken Imperium boeken. Snel en effectief. Het Ondersteuningsburo voor Patiëntenorganisaties in Amersfoort verzorgde ‘Goud in Handen’; een onderzoeksproject waarbij een boekje het eindresultaat was. Het Scharlaken Imperium sloeg wederom de handen ineen met Peter van Dam, van Sanders en Van Dam in Maarssen, en leverde vier gebonden uitgaven af. Ieder met een eigen smoel, maar met een duidelijke serie-look & feel.

dyslexiezorg kwaliteitscriteria

SON

Als vrijwilligerscoördinator leerde ik Schildklier Organisatie Nederland kennen. Als dan gevraagd wordt naar schrijftalenten is de link gauw gelegd: Het Scharlaken Imperium schreef een campagne-uitgave voor de Week van de Schildklier. Geholpen door vrijwilligers lag het boekje ‘Klaar voor de start’ op tijd klaar – voor de start van de actie. Minister Schippers van Volksgezondheid kreeg het eerste exemplaar overhandigd door SON-ambassadeur Danielle Oerlemans. Hoera!

CCUVN

Crohn op je werk. Zo heette de campagne. Aandacht vragen voor chronisch zieken en hun mogelijkheden om bergen werk te verzetten. Kroon op het werk van het Scharlaken Imperium en Bureau Hofmeester uit Rotterdam. Samen hebben we de campagne die de Crohn en Colitis Ulcerosa Vereniging Nederland met farmaceut Abbott had bedacht uitgewerkt en uitgevoerd. Persberichten, verhalenwedstrijd, persconferentie, website, boekje… Het werkte!

IMG_4418

Sportoefentherapie Bus

De handen van Susanne Bus zijn zeer actief. Als geen ander krijgt zij lijf en leden van mensen met bewegingsklachten weer aan de praat. Met sportoefentherapie, oefentherapie Cesar, personal training en zwangerschapsbegeleiding. Aan Het Scharlaken Imperium de vraag om die kunsten te begeleiden met woorden. Teksten die de praktijk van Sportoefentherapie Bus actief en integer in de schijnwerpers zetten. Check: www.sporttherapiebus.nl

Langs berg en dal

Levensverhalen van ouderen verdichten tot levenslied. Zorginstelling Tamarinde in Utrecht vormde het decor van de interviews. Het Utrechts Dichtersgilde dichtte de verhalen om tot voordrachten. Op muziek. De dames van Pirana bundelden de liedjes en gedichten in een boekje met spraakmakende huisstijl en vormgeving van cd. Dit tijdloos project krijgt een vervolg in 2015.

IMG_4299

Cedin

Alles draait bij Cedin om kinderen en leren. Elke dag maar weer. De ideeën en oplossingen van deze onderwijs-ondersteunende-advies-organisatie zijn vernieuwend. Daar past een pittige en zelfverzekerde toon bij. Met een flinke dosis humor. Vooral in nieuwsbrieven en brochures voor hun klanten en relaties. Maar ook in de teksten op de website. Ontdek het zelf.

cedin folder kansrijke combinatiegroepen

Meesterkaart

Een warm welkom door Gipsy cat. Hij neemt je – spinnend – mee het huis in van Meesterkaart. Leidt je langs de werken en de meesters: Mike Raaijmakers, Paul Vossen Angeles Nieto. Meesterkaart – en Gipsy cat– vertelt het verhaal van ambachtelijke kunstwerkjes, speciaal gemaakt voor mijlpalen in een mensenleven. Van trouwen tot geboorte. Van uitnodigingen voor afstudeerfeestjes tot die voor het ter communie gaan. Prrrrrr, zegt de kat.

meesterkaart.nl
portfolioitem

Een zijpad

 

Whatever you want, whatever you need…. Zo klonk de openingszin op de dag dat ik mijn pelgrimvriendin in Parma bezocht. Ze was in de vierde maand van haar tocht van Maastricht naar Rome. Over weggaan gesproken. Daarbij verbleekt elk vertrek dat ik gemaakt heb. Dat Status Quo de dag opende met dit lied mag geen verrassing heten. Vrijgevochten vriendin vindt haar weg en doet ‘whatever she wants’. (Ik weet dat de heren van de Engelse rockband de zin iets anders bedoelen, maar dat laat onverlet dat woorden en ritme als een jas bij de dag passen.) Terwijl de bedden flink veren onder ons beider gestamp, denk ik aan het pad dat mijn Groninger amiga heeft gekozen. Ze loopt 2500 kilometer alleen om eens even goed te kunnen nadenken over wat ze met haar leven wil. Directe aanleiding is het overlijden van haar moeder, maar er spelen allerhande andere zaken in haar leven die ze onder de loep legt. Ze is uit Nederland vertrokken om terug te gaan. Alhoewel er een forse slag om de arm was, want wie weet wat er op haar pad zou komen. Na 1800 kilometers denkt ze nog steeds dat ze teruggaat en heeft ze inmiddels ook een verrassend helder beeld van hoe en wat als ze weer in Groningen landt. Zij is geboren in het dorp naast het mijne en nooit uit de provincie vertrokken, terwijl alles liet aanzien dat ze dat wel zou doen. Haar stage van haar HBO-opleiding liep ze bijvoorbeeld op twintigjarige leeftijd op de Caraïben en ze heeft lange reizen gemaakt naar onder andere Australië, Tanzania, Peru en Cambodja. Toch bleef ze, tot eigen verbazing ook, Groningen trouw. En ook na dit pelgrimsavontuur zal ze daar dus terugkeren. Met een boog de schoot weer in. Ze voelt zich heerlijk op die grond. Juist omdat ze er zo de weg kent. En zo weg kan zijn. En weet wat ze er heeft. Waar ze niet naar hoeft te zoeken. Toch ken ik niemand anders die beter overal ter wereld zou passen dan zij. Desgevraagd naar het waarom van terugkeren naar Groningen zegt ze dat ze dat niet precies weet. Ze doet waar ze zin in heeft en dat betekent de ene keer weggaan en de andere keer terugkeren. Dat het in haar zit. We bedenken een term voor haar… Nestvlieger, terugreiziger, verregaander, ontwortelaar…. Geen woord voldoet helemaal. En dus zoeken we nog verder. Moge de eerlijke vinder het begrip vinden, mail het dan naar annet@hetscharlakenimperium.nl Ondertussen loopt zij en schrijf ik, verder.

 

 

Cedarwood Road

 

Het begin is gevonden. Hier. Omdat ik daar ben. Ik schreef dat in mijn laatste blog, bezig aan het grotere verhaal. Ik neem je even mee in mijn gedachten. Ik schrijf omdat ik terugging. In mijn hoofd. En als ik denk over teruggaan, passeer ik het station ‘weggaan’. Want daar ging het in beginsel over. Weggaan uit Veendam. Mijn geboortegrond. Ik was achttien toen ik besloot die plek te verlaten. Zeventien toen ik de bui al zag hangen. Met bibbers in de benen en de hakken in het zand, want ik was nogal een huismus. Een Groningse. Een Groningse huismus met last van heimwee. Ga dan maar eens weg. Toch deed ik het. Ik liet Harry en Bert achter me. Het aanbod van het kunnen delen van een woonruimte in de Moesstraat in Groningen met één van mijn oudste vriendinnen trok me over de streep. Gezelliger en vertrouwder dan dat zou het niet worden. Toen heette het verhaal: weggaan uit Veendam om te gaan studeren in Groningen. Toen ik weg was gegaan, veranderde het thema. Het ging over terugkomen. Ooit. Wellicht dacht ik dat het toen nog ging over wegblijven. Want geproefd aan het avontuur van weggaan, bleef ik weggaan. Van Groningen naar Utrecht, van Utrecht naar Londen, van Londen naar Den Haag, naar Delft…. Mijn pad door het leven heet ‘gaan’. En dan het liefste weg van iets of iemand. Soms van hele steden! Ik hoor tijdens één van mijn hardlooprondjes een regel uit een liedje van U2 dat blijft galmen in mijn hoofd: you can’t return to where you’ve never left. Heb ik Veendam ooit verlaten? Gaat het wel over teruggaan? Wat is het verschil tussen terugkomen en wegblijven? Het lijken onzinnige vragen, een onderwerp van niets, en toch boeit het me mateloos. En dus ga ik het pad lopen. Gebaand en gaan!

onnomatopee 2

Vijftig

 

I’ll be working my way back to you, babe. Ik hoor het nummer van de Detroit Spinners op de radio als ik de laptop open en de eerste regels van dit verhaal op papier wil zetten. Ik één klap ben ik terug en loop ik op memorylane. Grappig als je bedenkt dat dit verhaal gaat over vroeger. Die babe dat ben ik. En die way back loopt naar mijn geschiedenis. Ik werk mezelf terug langs 49 jaar Annet. Via 2009, 2001, 1996, 1986, 1979 naar 1968. Zo’n liedje van de Detroit Spinners uit 1979 helpt te herinneren.

Soms vallen feiten heel gelukkig samen. Dan is er sprake van toeval. Of van serendipiteit. In dat laatste geloof ik heilig. Dat begrip had ik jarenlang op mijn visitekaartje staan als mooiste woord ooit. Op zoek naar het ene, vind je totaal iets anders. Dat wat gevonden moest worden. En nu vind ik een stukje geschiedenis aan de hand van een liedje. Ik had een vakantiebaantje bij de Rijksdienst voor het Wegverkeer in Veendam op de afdeling BOB. Spannend. Bijzondere opsporing. Maar vooral spannend omdat Bert en Harry daar rondliepen en mijn meisjeshart sneller deden kloppen. Vooral Bert, want hij had een prachtige stem waarmee hij de Spinners liet leven en betekenis gaf aan dode Engelse woorden. Mij deed smelten achter de computer waar ik als vlijtig liesje nummerborden intikte. Op zoek naar auto’s die gevonden moesten worden. En ik maar dromen:  ‘O, vind mij, vind mij!’

En nu ben ik hier. Daar waar cijfers geen betekenis hebben, voor een taalmens als ik ben, licht 1968 in neon op in de krant van vandaag. Waar ‘we’ zijn? Geen idee. Maar ik ben hier. In Breukelen. Tijd om terug te gaan. En de verhalen die er zijn aan papier, mijn hoofd en mezelf toe te vertrouwen. Het begin is gevonden. Hier. Omdat ik daar ben. I’ll be working my way back to you, babe. 

 

 

 

1968

Een relaxte kerstgedachte

 

‘Jaaaaaa! Ik heb het zelf gehoord. In de wandelgangen. Iemand zei het hardop: dat tillen we over de vakantie heen. Van dit zinnetje word ik altijd zo blij. Van mezelf mag ik het niet zeggen, zo calvinistisch ben ik wel, maar als een collega het zegt, is de beer los. Wat mij betreft dan. Het hele jaar is er sprake van deadlines die in normale werkweken op de vrijdag liggen, van planningen die strakker dan strak zijn en gehaald móeten worden, maar als er een vakantie in het zicht komt, blijkt er toch meer ruimte te zijn dan menigeen dacht. In hoofden en in agenda’s. Hoe fijn! En laat ik het hier even heel duidelijk schrijven: ik doe er graag aan mee. Til met alle liefde alle klussen over alle vakanties heen. Duw deadlines naar voren die maar naar voren te duwen zijn. En schuif graag vanonder de kerstboom urgentie over de rand van de kalender. Dat pak ik in het nieuwe jaar wel weer bij de kladden. Ik schenk nu even een koffie in, neem de gratis tijd in ogenschouw en haal de vakantie naar voren. Wat een zalige relaxte kerstgedachte.

(Voor de goede verstaanders onder de lezers: ik neem dus kerstvakantie.)

make a wish

Haiku uut Grunn’

 
springende vis

De springende vis

 

Hapt lucht uit de blauwe zee

 

Een streek geleverd

 

 

Memo aan mezelf: vakantie is fijn

 

Voor het geval ik weer eens binnen afzienbare tijd vergeet wat ik van de vakantie vind, schrijf ik een memo aan mezelf. Als een afterparty om de lol te herbeleven. Als een testament met het oog op de werkroutine waarin ik nog wel eens wil doorslaan. Dit schrijf ik op mijn eerste dag dat k mijn laptop weer opensla. Na een periode van drie weken waarin mijn werk verstopt zat in dezelfde laptop die het weigerde te doen. Een teken, concludeerde menigeen….. Laat het gaan! Het leverde mij afkickverschijnselen en stress op, maar ja. Geen Maccare daar in de binnenlanden van Frankrijk. Ik heb het nog geprobeerd met coaching bij het haardvuur om mijn wederhelft te bewegen in actie te komen. Tant pis. De air was onvermurwbaar. Let it be, heb ik toen gedacht. Et voilà. Het liet los. Ik liet los. Dus wat ik moet onthouden? Vakantie is fijn. Noodzakelijk soms. Kwestie van rust pakken. In je koffer meenemen ook. Anders grijp je mis. Tegen nietsdoen aanleunen. Loungen op slechte stoelen. Dingen vergeten. Met elkaar zijn. Alleen zitten soms. Of vaker dan gedacht. Sociale vaardigheden live testen. Taalknobbels aaien. De kleur blauw opnieuw ontdekken door te staren naar de wolken. Fantasie op hol laten slaan zonder dat er ongelukken van komen. Veel dezelfde outfits dragen. Mensen waarschuwen dat je kunt gaan stinken. Weer constateren dat je met zoveel minder kunt. Kleren, spullen, mensen…. Je vaak afvragen of je echt zin hebt om dat stadje, die kerk of dat park te bezoeken. Het antwoord van tevoren al weten. Nee, dus. En dus thuisblijven. Weer nietsnutten. Dat je van niet nadenken heus niet dommer wordt. Wel wordt gevonden door de anderen trouwens. Maar vakantie-gezelschap is niet representatief. Dat wijn en ander fijn ook een dagvullende taak kan opleveren. Bijkomen een kwestie is van boeken en zwembad. Dat de e-reader er echt niet inkomt. Dat relaxen een state of mind is die niet past in regenachtige omgevingen. Ik zoveel leuker ben als ik afga op mijn intuïtie. Dat ik andere boegen ontdek en daar graag dingen overheen wil gooien. Gelukkig weet ik inmiddels dat ik de woorden wel moet bewaren en niet over die schutting moet flikkeren. Omdat ik ze niet kwijt wil. Omdat ze bij thuiskomst fris en fruitig voor me moeten werken. Bij deze. Vakantie is fijn.

vakantie 2017

De troost van een saucijzenbroodje

 

Zie ik eruit of ik een bananenmilkshake nodig heb? Ik fiets langs een groepje zitjeugd en vang deze flard op. Nee, denk ik hardop, maar ik zou er wel eentje lusten. Hoe ziet iemand eruit die een bananenmilkshake nodig heeft, peins ik later, slurpend aan een koffie verkeerd. Die helemaal niet verkeerd is, trouwens. Zo in deze zomerse dagen, gezeten achter de laptop voor het raam, wil het gebeuren dat ik doordraai qua tekst. Dan schrijf ik in oneliners, denk ik in poëzie en straal ik dwaaltaal. Niets ernstigs, hoor. Geen klus die er in de uitvoering minder van wordt. Wellicht zelfs beter met die creatieve invallen. Toch is het af en toe lastig. Als de blik afdwaalt en de gedachten gaan over vreselijk ingewikkelde bijzaken des levens. Liefde, dood, vakantie, vriendschap, ziekte, onschuld, kinderen, scheiding, gezond eten, verslaving, ontrouw, sporten, gezelschap, seks, buurvrouwen. Schreef ik nou ‘bijzaken’ van het leven? Zijn dat niet de zaken die het leven maken? Ik bedoel natuurlijk, de zaken die het leven maken. Die kunnen gaan over van alles. That’s life! Inclusief bananenmilkshakes en -schillen. Dat mijn werk momenteel gaat over duurzaamheid, bloedziekten, forten en vestingen en geestelijk gehandicapten heeft daar van alles mee te maken. Of niet? En leg ik linken die er niet zijn? Zit ik stiekem door te draaien? Ik denk verder vanuit de kantlijn. Tik nog een troostende regel tekst. Zie, dat krijg je ervan als je blogt terwijl je eigenlijk een saucijzenbroodje wenst.

de troost van een saucijzenbroodje

Haring en koffie

 

De griezel slaat toe. Omdat het maandag is. Niet eens een blauwe, want de zon schijnt briljant geel in de bijna heldere lucht. Hoopvol! En toch is er sprake van ‘blueness’. Geen zin, wel woorden. Er hangt vluchtgedrag van veertien fases in de lucht. De wasmand lonkt, het aanrecht gromt, de stofpluizen fluisteren, de tafel moppert. Ik moet aan de slag. Maar niet daarmee. Er moet een plan uit de pen, twee offertes en een tekst over…. (waarover ook alweer?) Het zal door de aanstaande vakantie komen, opper ik als reden aan mezelf. Mijn geest is bezig met de warming up. In deze staat van zijn trekt de morgen een slakkespoor door de dag. Kom ik nauwelijks van de grond. Ik lees veel. De oude krant, de jongste tweets, de laatste fb-berichten. En zo blijft mijn oog hangen aan het haakje ‘haringtest’. Terwijl ik een slok koffie neem, zie ik een tester ruiken aan een haring. Gadver! Dit is de limiet op deze ochtend. Omdat ik vrouw ben, en vanuit mijn dna empatisch, komt dit bericht hard aan. Misselijk probeer ik de blik te verleggen. Het hoofd op andere gedachten te brengen. Maar helaas…. Koffie met haring! Dit zet de toon. De griezel nestelt zich. Omdat het World Emoij Day is, tik ik er eentje. (;-)) Die voor griezel kon ik zo gauw niet vinden. Zo’n plaatje heeft deze MH17-herdenkingsdag trouwens ook niet nodig. Het besef dat er na drie jaar nog geen geweten zo hardop knaagt dat recht kan rechtdoen, is griezelig genoeg. Dan volstaat zwijgen zodat hoop alle vrijheid krijgt. Ik weet wat me te doen staat vandaag. Geef anderen het woord. Ik verdrink de droefheid in de koffie, kieper de haring in een ton en verzorg ondertussen, in mijn tuintje, de hoop met zon, water en mest.

koffie

Beter-laten-lijstje

 

Zo werk ik meestal: ’s ochtends een lijstje maken en dan afstrepend de dag door. Laatste ‘check’ is meestal om een uur of wat in de avond, omdat privé en zakelijk heerlijk door elkaar lopen. Met dat laatst geplaatste vinkje is het lijstje nog niet op. Er vallen altijd dingen van mijn bureau die ik dan de volgende morgen oppak en op het verse lijstje zet. Mijn lijstje is een positief dit-ga-ik-doen-ding. Je hebt ook ‘beter-laten-lijstjes’. In de zorg, van verpleegkundigen en artsen. Dan kun je het verkleinwoord wel weglaten, trouwens. Want dat zijn opsommingen! Zo las ik dat er een lijst is van 66 verpleegkundige handelingen waarvan is aangetoond dat ze niet werken of zelfs schade veroorzaken. Denk aan het gebruik van ontsmettings- of reinigingsmiddelen, omdat die volgens de onderzoekers niet tot minder infecties leiden. Het bedekken van operatiewonden kun je beter laten, omdat het niet bijdraagt aan wondgenezing, geen infecties voorkomt en het verwijderen van verband of pleisters bovendien pijnlijk kan zijn. Ja, dat moet je dan niet doen. Die lijst van 66 doet nu dus de ronde in alle ziekenhuizen en verpleeginstellingen, denk ik. Hoop ik. De dag begint met overdracht ‘beter-dit-niet-meer-doen’. Om vervolgens nog even een lijstje te maken van ‘en dit wel’…. Het lijkt mij onwerkbaar eerlijk gezegd. Mijn beter-laten-lijst is oneindig. Niet meer kauwen op de potloden, niet meer vluchten in de afwas, geen privégesprekken in kantoortijd, geen d’s en t’s misplaatsen. Zou het maken van een to-do-list niet automatisch de ‘beter-laten-lijst’ overbodig maken? Het klinkt als mierenneuken, maar dat staat nou eenmaal op mijn lijst. Check.

beter laten lijst

Rouwkost

 

De zomerse zonnestralen hadden op deze dinsdagochtend plaatsgemaakt voor een portie herfstregen. Terwijl ik het schrijf, proef ik de woorden en hoor ik het ritme van de zin. Dat klinkt misschien gek, maar zo werkt schrijven bij mij. In mijn hoofd zitten allerhande wik- en weegconstructies die direct be- of veroordelen. Laten staan of ‘deleten’. Het is in een handomdraai gebeurd. Dat ik af en toe stotter en struikel achter mijn toetsenbord gaat voorbij aan de lezer. Als het goed is. Als de eindredactie z’n werk doet. En dat is vaak en dingetje voor een eenling met deadline. Blind voor eigen tekst, is die redactie zomaar een valkuil. Maar wie leest en proeft er direct even mee? Zo schreef ik laatst een tekst waarin het ging over blijven en over gaan. De spellingscheck vond het prima wat ik deed. Maar mijn tegenlezer die aan de andere kant van de lijn zat en die ik het voorlas, hoorde iets anders. De samenvoeging overblijven ontstond. Ik sputterde tegen. Daar ging het niet over! Ik probeerde het te verduidelijken aan de hand van een woord dat ook in de tekst stond: over gaan. Toen sloeg de hilariteit toe die alleen tekstweirdo’s begrijpen. Hoe ga je over als je dood bent? Wat blijft over als je overgaat? Tekstschrijven kan zo leuk zijn. Taal is zo grappig. Daar moest ik aan denken toen ik in Onze Taal rouwkost las. Een poëtische vondst voor in het koelvak der letteren. Handig om op te kauwen in de herfst van een leven. Een begrip dat rijmt op overgaan. Vind ik. Maar ja, ik ben dan ook een tekstschrijver met vage constructies in het hoofd.

rouwkost en rauwe kost

Kom praten over jouw tekstidee op de Brouwerij.
Daar is altijd leven.
Of zo je wilt: nodig mij uit langs te komen.
Dan smeden we plannen.

Het Scharlaken Imperium
Annet Koops
06 – 551 530 71
annet@hetscharlakenimperium.nl

Privacyverklaring

kvk 302 708 11
btw 1024.14.737.b01